Blog

ชีวิตธรรมดาที่ไม่ธรรมดาของตัวเอง

February 23, 2017

ตัวผมเองถือว่าเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่เกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีจะกิน เรียกว่าเราก็อยู่กันตามชีวิตประสาชาวบ้านทั่วๆ ไป จริงๆ แล้วตั้งแต่เด็กสิ่งที่ผมจำความได้ดีที่สุดและเห็นว่าเป็นสิ่งที่ผมชอบมากที่สุดมีด้วยกันอยู่ 2 เรื่อง แน่นอนเรื่องเรียนไม่ใช่จุดโฟกัสของผมสักเท่าไหร่นัก แต่สิ่งโฟกัสของผม 2 สิ่งที่ผมเห็นว่ามันเป็นความฝันของผมมาโดยตลอดนั่นคือเรื่องของฟุตบอลและการท่องเที่ยว

สมัยประถมผมเคยเป็นนักกีฬาฟุตบอลโรงเรียนไปเป็นตัวแทนแข่งขันกับโรงเรียนในระดับเขตแต่สุดท้ายก็แห้วไม่ได้รางวัลอะไรติดมือกลับมา แต่สำหรับกีฬาสีโรงเรียนผมนี่เรียกว่าเป็นเต้ยของโรงเรียนเลยก็ว่าได้ เรียกว่าตั้งแต่ประถมจนมัธยมผมคว้าเหรียญทองเป็นว่าเล่น อีกครั้งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของผมคือการได้เป็นตัวแทนของเขตไปทำการแข่งขันฟุตบอลระดับจังหวัด แต่สุดท้ายด้วยอาการบาดเจ็บบริเวณเอ็นร้อยหวายในตอนนั้นก็ทำให้ผมไม่ได้ลงสนามในเกมนัดรองชนะเลิศและทีมก็พ่ายแพ้ตกรอบไป นั่นรู้สึกว่าจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่ได้ลงเตะฟุตบอลแบบจริงจัง เพราะเมื่อชีวิตของผมก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ความสนุกสนานต่างๆ ในชีวิตก็ได้เริ่มขึ้นแบบจริงจัง แม้ว่าคณะที่ผมเรียนจะเป็นคณะบริหารแต่เพื่อนๆ ในกลุ่มกลับไม่ได้บ้าเรื่องการเรียนอย่างที่คิด ที่สำคัญเพื่อนพวกนี้มันยังเป็นสายปาร์ตี้ตัวยงเลยด้วยซ้ำ นั่นทำให้ผมได้รู้จักกับความสนุกในยามราตรี ผมค่อนข้างมีความสุขอย่างมากกับการเรียนในช่วงมหาวิทยาลัยและนี่ยังเป็นสถานที่ที่ทำให้ผมได้เจอกับนางฟ้าในฝันของผมด้วย เธอเป็นเพื่อนที่เรียนเอกเดียวกันและเรียนคลาสเดียวกันอยู่บ่อยๆ เอาจริงๆ ผมชอบรอยยิ้มตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอแล้วด้วยซ้ำ และเมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็ไม่รอช้าที่จะจีบเธออย่างสุดฝีมือ

 

ทว่าโชคชะตาก็มักจะเล่นตลกกับคนเราอยู่เสมอเธอปฏิเสธผมโดยให้เหตุผลว่ายังไม่รู้จักกันดีพอ มันทำให้ชีวิตผมเซไปพักหนึ่ง แต่แล้วผมก็คิดได้ว่าคนเราหากไม่พยายามก็ไม่มีทางสำเร็จ ผมตามตื๊อเธอเป็นแรมปีจนในที่สุดเธอก็ใจอ่อนจนทุกวันนี้เวลาก็ผ่านมากว่า 6 ปี แล้วที่ยังอยู่เคียงข้างกัน อีกสิ่งที่ผมฝันเอาไว้เสมอก็คือการจะได้ไปเที่ยวในทุกๆ สถานที่ท่องเที่ยวที่โลกใบนี้มี แม้ว่าตอนนี้ความฝันนั้นมันจะยังอยู่อีกไกลแต่ผมเองก็เริ่มที่จะทำความฝันโดยมีเธอเดินเคียงข้างผมเสมอ ในอนาคตต่อจากนี้ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างที่คิดเอาไว้มากแค่ไหน แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่งเสมอว่า หากคนเรามีเป้าหมาย อย่างน้อยมันก็ได้ทำในสิ่งที่คิดเอาไว้